چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت صد و دوم :
***
جایی گام گذاشته بود که روزی عطر سایه در دیوارهایش پیچیده بود و حالا نبودش تازیانه‌ای بود بر پیکر کسری. تازیانه‌ای که نه فقط جسم، روح او را تا مرز شکستن می‌کشاند. همان بنای سنگین و بی‌جان و با دیوارهایی سفید و بی‌روح که بوی کرونا می‌داد، همان دیواره‌های مکدر که صدای فریاد بیمار شنیده بود و سطل‌های زباله‌اش پر بود از ماسک‌های سیاه آلوده، حالا بر تن کسری شبیه آواری بود که هر گو
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
0ینی بیمارستان روی مریضا ازمایش انجام میداده؟